Turkse tortels zijn dom. Gewoon oer- en oerdom. Neem nu de zang. Dat domme doe-DOE-doe doe-DOE-doe. De hele dag door, tot vervelends toe. Dat je nu echt niets beters kunt verzinnen om de dag door te komen. Engelsen gebruiken het geheugensteuntje "I-DON'T-know I-DON'T-know", om de zang te onthouden. Dat is toch ook niet voor niets.
Neem nu kauwtjes. Daar durf ik met 120 kilometer per uur langs te scheuren als er één in de berm zit. Sterker nog; je bent een knappe vent als je op klaarlichte dag een kauw kunt aanrijden. Vergelijk dat eens met turkse tortels. Vol op de rem. Toeteren, zwaaien. Niets helpt. Ze blijven je gewoon midden op de weg aan zitten kijken met die domme ogen. Je kunt mij niet vertellen dat turkse tortels zich bewust zijn van zichzelf. Dat ze een besef hebben van het concept leven en dood. Turkse tortels hebben de geestelijke vermogens van een broccoli. We kunnen ze net zo goed bij de groenten classificeren. Dan heeft de AH meteen iets substantieels voor de vegetarische paté.

Ik vraag me wel eens af of er ook intelligente turkse tortels tussen zitten. Grote denkers. Filosofen.
Ik bedoel, ga eens boodschappen doen bij de Aldi. Als je kijkt wat daar allemaal rondloopt. Dat zijn ook geen da Vinci's of Einsteins. Het is dus niet ondenkbaar dat er af en toe een verkeerd begrepen slimme tortel "I-DO-know I-DO-know" roept. Eén die inziet dat er met meer dan één broedsel per jaar teveel turkse tortels komen. Dat het milieu zoveel turkse tortels niet aankan. Dat ziektes zich dan razendsnel kunnen verspreiden. Dat er straks te weinig voedsel is voor alle turkse tortels. Dat reality-shows slecht zijn voor je geestelijke ontwikkeling. Dat... Dat je beter dom kunt zijn en gelukkig.

"Waarom, als ze zo dom zijn, is de turkse tortel dan toch zo'n succesvolle broedvogel?", vraagt u.
I-DON'T-know I-DON'T-know.